Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Başlayan Bir Öğrenme Hikâyesi
Kayseri’de sabahlar hep biraz serttir. Rüzgâr, yüzüne ince ince iğneler batırır gibi eser. O sabah da öyleydi. Ellerim cebimde, üniversiteye giderken kaldırım taşlarının arasına sıkışmış kar kırıntılarına bakıyordum. İçimde garip bir ağırlık vardı. Sanki bir şeyleri öğrenmek zorundaydım ama ne olduğunu bilmiyordum.
Biyoloji dersinde “kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir?” sorusu tahtaya yazıldığında, sınıfta kısa bir sessizlik oldu. Hoca gözlüğünün üzerinden baktı, “Bunu anlamadan bitkileri gerçekten anlayamazsınız,” dedi.
O an içimde bir şey kıpırdadı. Sanki bu iki kelime, sadece bir ders konusu değil de hayatımın başka bir yerinde karşıma çıkacakmış gibi hissettim.
Ve gerçekten çıktı.
Bir Defterin İçine Sıkışan Duygular
Pusulaajans ziyaretçileri için hazırladığımız bu makalede “Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir” konusunu sade bir dille anlatıyoruz.
Akşam eve döndüğümde defterimi açtım. Yazmayı hep severdim. Çünkü konuşamadığım şeyleri kâğıda döktüğümde biraz hafifliyordum.
“Bugün yine anlamadım,” diye başladım. Ama bu sadece ders için değildi. Hayatın bazı parçaları da anlamadığım şekilde sertleşiyor, bazıları ise yumuşuyordu.
Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir diye düşündüm uzun uzun. Hocanın anlattığı gibi:
Kollenkima… yaşayan, esnek, genç bitkilerin gövdesine destek olan bir doku.
Sklerankima… sert, odunlaşmış, artık yaşamayan ama güçlü bir iskelet gibi bitkiye dayanıklılık veren yapı.
Ama benim zihnimde bu sadece bitki dokusu değildi. İnsanlara benziyordu.
Kollenkima Gibi İnsanlar
Hayatımda kollenkima gibi insanlar vardı. Esnek, kırılmayan ama eğilebilen. Yanımda olduklarında kendimi daha az yalnız hissederdim.
En çok annem aklıma geldi.
Bazen hayatın yükü altında eğilirdi ama asla kırılmazdı. Sanki içinde görünmeyen bir kollenkima dokusu vardı. Onun yanında her şey daha yumuşak olurdu. Hatalarım bile.
O gece defterime şunu yazdım:
“Keşke ben de kollenkima gibi olabilsem. Eğilsem ama kırılmasam.”
Ama içimde bir yerde, bunun yeterli olmayacağını da hissediyordum.
Sklerankima Gibi Gerçekler
Sklerankima ise başka bir şeydi. Sertti. Taviz vermezdi. Bazen acımasızdı.
Babamı düşündüm. Hayat karşısında sertleşmiş, geri adım atmayan, duygularını pek göstermeyen haliyle… Belki de sklerankima gibiydi. Ama onu yargılamıyordum. Çünkü sertlik bazen hayatta kalmanın tek yoluydu.
Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir sorusu, artık sadece ders notu değildi benim için. İnsanların nasıl hayatta kaldığının hikâyesiydi.
Serada Geçen Bir Öğleden Sonra
Bir hafta sonu üniversitenin serasına gittim. Bitkilerin arasında dolaşmayı seviyordum çünkü orada ses yoktu, sadece yaşam vardı.
Parmaklarım yapraklara dokunurken bir bitkinin gövdesine dikkat ettim. Gençti, yumuşaktı. Bükülüyordu ama kırılmıyordu. İşte bu kollenkimaydı. Canlıydı. Esnekti. Hayata yeni tutunuyordu.
Biraz ileride ise daha kalın, sert bir gövde gördüm. Artık esnemiyordu. Ama ayaktaydı. Yılların yükünü taşımıştı. O da sklerankimaydı.
O an içimde garip bir boşluk hissettim. Sanki insanlar da böyleydi. Zaman geçtikçe bir kısmımız sertleşiyor, bir kısmımız esnek kalıyordu.
Ama hangisi doğruydu?
Kendime Sorduğum Zor Soru
Defterime şunu yazdım o gün:
“Ben hangisiyim?”
Cevap vermek istemedim. Çünkü içimde iki taraf da vardı. Hem kırılgan hem sert. Hem kollenkima hem sklerankima.
Bazen bir söz karşısında hemen eğiliyordum. Bazen de kimseyi içeri almayan bir duvar oluyordum.
Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir diye öğrenmiştim ama insanın içindeki fark daha karmaşıktı.
Gece Yarısı Gelen Farkındalık
Sizin İçin Seçtik: Kollenkima kaça ayrılır ?
O gece uyuyamadım. Pencereyi açtım, Kayseri’nin soğuk havası içeri doldu. Şehir sessizdi. Sadece uzaktan geçen bir arabanın sesi duyuluyordu.
Kendi kendime düşündüm:
Kollenkima, bitkiye büyüme şansı veriyordu. Esneklik sağlıyordu. Gençti.
Sklerankima ise koruyordu. Ama büyümeyi bırakmıştı.
İşte o an içimde bir şey kırıldı. Ya da belki tam tersine güçlendi.
Ben büyümek istiyordum.
Ama büyürken kırılmamak mümkün müydü?
Hayal Kırıklığıyla Tanışmam
Bir arkadaşım vardı. Ona çok güvenmiştim. Ama bir gün, beklemediğim bir şey yaptı. İçimde büyük bir hayal kırıklığı oluştu.
O gün anladım ki, herkes kollenkima gibi kalmıyordu. Bazıları zamanla sklerankimaya dönüşüyordu. Sertleşiyordu. Uzaklaşıyordu.
O gece defterime sadece şunu yazabildim:
“İnsanlar değişiyor.”
Ve bu cümle içimde uzun süre yankılandı.
Bilginin Duyguyla Çarpıştığı Yer
Ertesi ders yine aynı konuydu. Hoca tahtaya tekrar yazdı:
“Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir?”
Bu kez elim kalktı. Ama cevap vermedim. Sadece düşündüm.
Kollenkima: yaşayan, esnek, büyüyen destek dokusu.
Sklerankima: sertleşmiş, odunlaşmış, dayanıklı ama cansız destek.
Ama ben artık şunu biliyordum:
Bu sadece bitkilerle ilgili değildi.
Bu, insanların zamanla nasıl değiştiğiyle ilgiliydi.
İçimdeki İki Ses
Bir yanım hâlâ umutluydu. Kollenkima gibi kalmak istiyordu. İnsanlara açık, kırılmaya hazır ama hâlâ yaşayan bir taraf.
Diğer yanım ise sklerankima gibiydi. Daha temkinli, daha uzak, daha korunaklı.
İkisi sürekli birbirine karışıyordu.
Pusulaajans olarak “Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Kayseri’nin Rüzgârında Son Düşünceler
Bir akşam yine yürüyordum. Rüzgâr daha sertti. Ellerim üşüyordu. Ama bu kez farklı bir şey hissettim.
Kollenkima ve sklerankima arasındaki fark nedir sorusunun cevabı artık sadece ders notu değildi. Hayatın kendisiydi.
Kollenkima bana şunu öğretti: Esneklik hayatı mümkün kılar.
Sklerankima ise şunu: Sertlik bazen hayatta kalmayı sağlar.
Ama en önemlisi şuydu:
İnsan, ikisi arasında sürekli değişen bir şeydi.
Kendimi Kabul Ettiğim An
Defterimi kapattım o gece. İlk kez kendime kızmadım.
Çünkü artık biliyordum:
Bazen kollenkima gibi eğilecektim.
Bazen sklerankima gibi sertleşecektim.
Ama ikisi de bendim.
Ve belki de mesele, hangisi olduğum değil; ikisini de taşıyabilmekti.