Günümüzde Arkadaşlık Önemli mi? Kayseri’nin Soğuk Akşamında Başlayan Bir Hikâye
“Günümüzde arkadaşlık önemli mi” konusu son dönemde oldukça merak ediliyor. Biz de sizler için detaylı bir içerik hazırladık.
Kayseri’de kış erken gelir. Hava daha saat akşam altı olmadan kararmaya başlar ve sokak lambaları sanki insanın içini daha da görünür hale getirir. O ışığın altında yürürken bazen kendi düşüncelerimden bile kaçmak isterim. 25 yaşındayım. Günlük tutmayı hâlâ bırakmadım. Bazen düşünüyorum, belki de en çok kendime arkadaş olmayı o defter sayesinde öğrendim.
Ama yine de şunu sorgulamadan duramıyorum:
Günümüzde arkadaşlık önemli mi?
Bunu o gece daha da derinden hissettim.
Bir Telefon Bildirimiyle Başlayan Sessizlik
O akşam evdeydim. Çay koymuştum kendime. Televizyon açık ama ses yoktu. Sadece ekrana bakıyordum, aslında hiçbir şey izlemiyordum.
Telefonum titredi.
Eski bir arkadaş grubundan mesaj gelmişti. Üniversite zamanından kalma bir grup. Birkaç yıl önce her gün konuştuğum insanlar… Şimdi ise ayda bir bile yazmayan bir grup.
Mesaj kısa bir şeydi:
“Hafta sonu buluşalım mı?”
Bir an içimde garip bir heyecan yükseldi. Sanki yıllar önce bıraktığım bir duyguyu biri geri vermiş gibi. Ama hemen ardından başka bir his geldi: hayal kırıklığı.
Çünkü biliyordum, o buluşma muhtemelen yine gerçekleşmeyecekti. Ya biri iptal edecekti ya da herkes son anda sessizleşecekti.
Yine de “Ben varım” yazdım.
Ve o an fark ettim, aslında ben hâlâ o eski bağları tamamen koparmamışım.
Geçmişin Sesini Duyduğum Kafe
Buluşma gerçekten oldu. Şaşırtıcıydı.
Kayseri’nin merkezinde küçük bir kafede toplandık. İçerisi sıcaktı ama insanlar biraz soğuktu sanki. Herkes telefonuna bakıyordu, kimse göz göze gelmek için acele etmiyordu.
Masaya oturduğumda bir an garip hissettim. Sanki yıllar önce bıraktığım bir hikâyenin devamına zorla yazılmış bir cümle gibiydim.
Bir arkadaşım gülümsedi:
“Ya ne çok zaman olmuş.”
Evet, çok zaman olmuştu.
Ama içimde tuhaf bir şey vardı. Bu cümle bana samimi gelmedi. Çünkü “çok zaman olmuş” diyen insanların çoğu aslında o zamanı doldurmak için hiçbir şey yapmamıştı.
İşte o anda tekrar sordum kendime:
Günümüzde arkadaşlık önemli mi?
Yoksa sadece eski fotoğraflarda güzel duran bir alışkanlık mı?
Masada Sessizliğin Ağırlığı
Herkes bir şeyler anlattı ama hiçbir şey gerçekten “paylaşmak” gibi değildi. Daha çok sırayla konuşan insanlar gibiydik.
Birisi işinden bahsetti.
Birisi evlilik planlarından.
Birisi şehir değiştirmeyi düşündüğünü söyledi.
Ben ise dinledim.
Ama içimde başka bir şey vardı. Bir boşluk. Eskiden bu masalarda saatlerce gülerdik. Bir kahve bitmeden üç konu değiştirirdik. Şimdi ise dakikalar uzuyordu.
Bir ara telefonuma baktım. Kimse fark etmedi bile.
O an canım sıkıldı. Belki de en çok bu koydu bana: fark edilmemek.
Gece Yürüyüşü ve İçimdeki Sessizlik
Buluşma erken bitti. Herkes “yine yapalım” dedi ama kimse gerçekten inanarak söylemedi.
Sokaklara çıktığımda Kayseri’nin soğuğu yüzüme vurdu. Ama içimdeki soğuk daha ağırdı.
Yürürken cebimde ellerim, kafamda tek bir cümle dönüyordu:
“Biz ne zaman böyle olduk?”
Bir zamanlar en ufak şeyi bile paylaşan insanlar, şimdi en önemli şeylerini bile saklıyordu.
Telefonuma baktım. Kimse yazmamıştı.
İşte o an yalnızlık sadece yalnız olmak değil, aynı zamanda unutulmak gibi geldi bana.
Eski Bir Günlük Sayfası
Eve gidince günlüğümü açtım. Sayfalar arasında eski bir yazı buldum. Üniversitenin ikinci yılıymış.
Şöyle yazmışım:
“Bugün arkadaşlarla 4 saat oturduk. Hiç sıkılmadım. Zaman nasıl geçti anlamadım.”
O yazıyı okuyunca içimde garip bir sızı oldu.
Çünkü şimdi 4 saatlik bir sohbet hayal gibi geliyordu.
O gün kendime şunu yazmışım:
“Arkadaşlık, insanın nefes aldığı yer gibi.”
Şimdi düşünüyorum da… o nefes sanki yavaş yavaş daralmış.
Bir Arkadaşın Sessiz Gidişi
O gece başka bir şeyi daha hatırladım. Üniversiteden en yakın arkadaşım vardı. Adı aklımda ama burada isim önemli değil.
Bir gün aniden uzaklaştı. Ne kavga ettik ne de büyük bir şey oldu. Sadece yazışmalar azaldı. Sonra tamamen bitti.
Ben aramadım. O da aramadı.
Ve bir gün fark ettik ki artık birbirimizin hayatında yokuz.
Bu bana çok ağır gelmişti. Çünkü insan bazen büyük vedalara değil, sessiz kayıplara üzülüyor.
İşte o yüzden tekrar sordum:
Günümüzde arkadaşlık önemli mi?
Yoksa sadece bir dönemlik yakınlık mı?
Anneme Sorduğum Basit Bir Soru
Ertesi gün annem mutfakta yemek yapıyordu. Ona çok basit bir şey sordum:
“Anne, eskiden arkadaşlıklar nasıldı?”
Durdu, düşündü.
“Biz birbirimize daha çok giderdik,” dedi. “Kapı çalardık, içeri girerdik. Şimdi insanlar mesaj atıyor sadece.”
O cümle beni düşündürdü.
Gerçekten de her şey dijitale mi sıkışmıştı?
Bir kapı çalmanın yerini hiçbir bildirim tutamıyor gibi geldi bana.
Küçük Bir Umut Anı
Ama hikâye burada bitmedi.
Bir gün, yürürken eski bir arkadaşım aradı. Çok uzun zamandır konuşmadığım biri.
“Seni gördüm galiba,” dedi.
“Gerçekten mi?”
“Evet ama emin olamadım. Sesini özledim.”
İşte o cümle… içimde bir şeyi kırdı ama güzel bir şekilde.
O gün buluştuk. Uzun uzun konuştuk. Telefonlar masada durmadı bile.
Ve o an anladım ki arkadaşlık tamamen bitmemişti. Sadece uykuya dalmıştı.
Konuşmanın İyileştirici Gücü
O gün kahve içtik ama aslında sadece kahve içmedik. Yılların sessizliğini de içtik.
Gülmek kolaydı. Konuşmak kolaydı. Çünkü gerçekti.
Eve dönerken içimde ilk kez uzun zamandır hissetmediğim bir şey vardı: umut.
Günümüzde Arkadaşlık Önemli mi? Kendi Cevabım
Şimdi dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Arkadaşlık eskisi gibi değil. Daha kırılgan, daha sessiz, daha dağınık.
Ama yok değil.
Sadece emek istiyor. İlgi istiyor. Bazen bir mesaj, bazen bir arama, bazen de sadece “nasılsın?” demek yetiyor.
Ben hâlâ arkadaşlığın önemli olduğuna inanıyorum.
Çünkü insan bazen kendi iç sesine bile dayanamazken, bir başka insanın varlığı onu hayata bağlıyor.
Ben bunu defalarca yaşadım.
Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken de, yalnız bir kafede otururken de, eski bir mesajı okurken de…
Arkadaşlık benim için sadece birlikte gülmek değil artık.
Bazen unutulmamak.
Bazen hatırlanmak.
Bazen de sadece “buradayım” demek.
Ve belki de en önemlisi şu:
İnsan, insanla iyileşiyor.